[ESM] อดีตของข้า...ซูเทียนฉา
posted on 09 May 2012 14:36 by kamori
ชื่อของข้าคือ ซูเทียนฉา แต่เพราะข้ารู้สึกว่าชื่อนี้มันยาวเกินไป ข้าเลยตัดคำว่า 'เทียนฉา' ออก ให้คนอื่นเรียกข้าว่า 'ซู' แค่นี้ก็พอ ส่วนเทียนแานั่นจะมีหรือไม่มีก็ไม่ต่างกัน เพราะยังไงซะ ข้าก็คือข้าอยู่ดี
ข้ามักจะพูดอยู่เสมอว่าข้าเป็นคนดี
...แต่เชื่อเหอะ น้อยคนนักที่จะเชื่อจริง ๆ ว่าข้าเป็นอย่างที่ข้าพูด
ก็แล้วไงล่ะ ข้าเป็นเพียงแค่เด็กหนุ่มที่อายุ 18 ปีทั่ว ๆ ไป ชอบดื่มชอบเที่ยวแต่ไม่คิดจะแตะแอลกอฮอล์คนหนึ่ง ส่วนจะติดสาวบ้างหรือเปล่านั่นมันเป็นธรรมดาของผู้ชาย
ส่วนใหญ่ในเวลาว่างข้าก็จะเอาแต่เที่ยวเล่น ทั้งกับเพื่อนกินและเพื่อนนอนบ้างครั้งก็เที่ยวคนเดียว
ข้าไม่ชอบยึดติดกับอะไรซักอย่างเป็นเวลานาน ๆ เพราะอย่างนั่นหรือเปล่านะ ข้าถึงไม่มีแฟนเป็นตัวเป็นตนเลย แถมยังทำให้ข้าดูเหมือนเพลย์บอยที่ชอบฟันแล้วทิ้ง แต่ให้ตาย พวกนางเองก็เหมือนข้าแหละน่า ทำไมต้องโทษข้าอยู่ฝ่ายเดียวด้วย? ข้าแค่รักอิสระเท่านั่นเอง ไม่เข้าใจเลยจริง ๆ
ข้าเป็นลูกคนเดียว .....หรืออย่างน้อยก่อนจะตายข้าก็คิดว่าตัวเองยังเป็นลูกคนเดียว
พ่อข้าตาย แม่ข้ามีแฟนใหม่ แล้วกำลังจะให้กำเนิดชีวิตใหม่ขึ้นมาอีกชีวิตหนึ่ง
ตอนที่ข้ารู้ข่าวนี้แม่ข้าก็กำลังอยู่ในห้องคลอด สามีใหม่ของนางโทรมาหาข้าบอกว่าข้ากำลังจะมีน้อง แม้ว่าจะไม่ชอบหน้าหมอนี่ซักเท่าไร แต่ยังไงคนที่อยู่ในห้องคลอดนั่นก็เป็นแม่ข้า ฉะนั่นข้าจำต้องลุกขึ้นจากเตียงแล้วมุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาล
แต่....
ฉัวะ!!
เงาสีเงินที่เห็นเพียงเสี้ยววินาทีไหวเข้าสู่ดวงตาข้างขวาของข้าก่อนที่ดวงตาข้างนั่นจะดับวูบไปพร้อมกับความเจ็บปวดที่เสียดแทงเข้ามาทั้งในดวงตาและลำคอ
ข้าพยายามที่จะกระเสือกกระสนลุกขึ้นยืน แต่ขาของข้าไม่ยอมเชื่อฟัง ไม่สิ ไม่ใช่แค่ข้า ทั้งตัวของข้า...ไม่มีส่วนไหนที่เชื่อฟังข้าอีกแล้ว ทุกส่วนของร่างกายนิ่งสนิท สิ่งเดียวที่ขยับได้มีเพียงเลือดสีสดที่ไหลออกจากลำคอข้าย้อมให้เสื้อผ้าสีดำของข้ากลายเป็นสีแดงก่ำไม่หยุด ก้อนเลือดที่จุกอยู่ในคอหอยไหลทะลักออกมาจากปากของข้า แม้ร่างกายจะไม่สามารถขยับได้แล้ว แต่ข้าก็รู้ว่ากลิ่นเลือดที่อยู่ในปากของข้านั่นช่างค้าวสิ้นดี ....อยากจะอาเจียนชะมัด
ข้าไม่อาจเห็นได้ว่าใครคือผู้ที่ฆ่าข้า แต่ที่น่าขำว่านั่นก็คือที่ที่ข้าตาย
....หน้าโรงพยาบาล....
ฮึ! น่าขำชะมัด ข้าตาย ในขณะที่มีอีกชีวิตหนึ่งเกิดขึ้นมา
เกิดขึ้นมาแทนที่ของข้าที่กำลังจะหายไป.....
ในขณะที่สติข้ากำลังเลือนลาง...ข้าไม่อาจเห็นสิ่งใดได้นอกจากความมืดมิด แต่ในความมืดมิดนั่นได้ข้ายินเสียงร้องเล็ก ๆ ดังขึ้นไกล ๆ ....เสียงนั่นราวกับแสงสว่างกลืนกินความืดมิดของข้า ทำให้ข้าได้มองเห็นอีกครั้ง
ภาพของทารกตัวน้อยในห่อผ้าสีขาวที่กำลังร้องไห้จ้าโดยมีชายหญิงคู่หนึ่งอุ้มไว้อย่างถนุถนอม ทั้งสองแย้มยิ้มอย่างยินดี
น่าโมโห...ข้ากำลังจะตายแท้ ๆ แต่พวกเขากลับมีความสุขกันโดยไม่สนใจข้าเลยแม้แต่น้อย
ข้ายื่นมือไปตรงหน้าทารกหวังจะบีบเขาให้ตายไป แต่มือน้อย ๆ นั่นกลับคว้านิ้วข้าไว้ ข้าสะดุ้งตกใจจนแทบหัวใจหยุดเต้น แต่ก็นึกได้ว่าข้านั่นตายไปแล้ว
ข้าจะชักมือกลับ แต่ดวงตากลม ๆ เล็ก ๆ เต็มไปด้วยน้ำตานั่นมองมาแล้วหยุดร้องไห้ ก่อนจะหัวเราะเอิ๊กๆ
เสียงหัวเราะเขาทำให้ข้าเบิกตากว้าง ก่อนที่ภาพเหล่านั่นจะหายไป มือของข้ายังคงค้างติ่งอยู่กลางอากาศ ความอบอุ่นที่ไม่ควรมีนั่นยังคงสัมผัสได้
'น้อง...ของข้า....'
ไม่ใช่ว่าข้าไม่เคยคิดว่าตัวเองจะมีน้อง ข้าเคยคิด...ข้าคิดไว้ ถ้าน้องของข้าเป็นผู้ชาย เขาจะต้องหน้าเหมือนข้าแน่ ๆ แล้วเขาจะเรียกข้าว่า 'พี่ซู' แต่ถ้าเป็นผู้หญิง นางก็คงจะหน้าเหมือนแม่แต่นิสัยอาจจะเหมือนข้าก็ได้ แล้วนางคงจะเรียกข้าด้วยเสียงเล็ก ๆ น่ารักว่า 'พี่ชาย'....
น่าขำ ข้าลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าเคยคิดอะไรแบบนี้ แถมยังมานึกได้ตอนที่ตายแล้วอีก
...บางที...ความปรารถนาของข้าก่อนตายไม่ใช่ 'ฆ่าคนที่ทำให้ข้าตาย' ....แต่เป็น 'เห็นน้องของข้าเติบใหญ่'...
ข้าอยากจะโอบกอดเขา...
หยอกล้อกับเขา...
มองดูเขาเติบใหญ่....และแก่ตัวลง.....
อยากจะรู้ชื่อเขา....และเรียกเขา....
อยากเห็นหน้าของเขา....
อยาก.....ได้ยินเสียงเขาเรียกชื่อข้า...เรียกข้าว่า 'พี่ซู'....
แต่ทั้งหมดนั่นคงจะไม่มีทางเป็นไปได้อีกแล้ว ในเมื่อข้าตาย
ในโลกใหม่แห่งนี้คืนสถานที่ที่คนตายมีชีวิตต่อไปได้ หากว่าข้าอาศัยที่แห่งนี้ต่อไปเรื่อย ๆ บางที...หากถึงเวลานั่น...ข้าอาจจะได้เจอกับเขาก็ได้....
แต่ในระหว่างที่ยังไม่ถึงเวลานั่นข้าจะหาใครมาแกล้งเล่นฆ่าเวลาดีนะ?
โอ๊ะ ๆ ไม่ได้สิ จะพูดว่าแกล้งไม่ได้ เดี๋ยวความเป็นคนดีของข้าจะเสียหาย เอ...หรือข้าจะลองเปลี่ยนตัวเองมาเป็นขยันขันแข็งดีนะ จะได้มีภาพลักษณ์เป็นชายหนุ่มผู้พึ่งพาได้ ถึงเวลานั่นหนี้ที่ข้าแปะไว้กับร้านอาหารต่าง ๆ คงจะลดลงบ้าง...
โอ๊ะ! เด็กคนนั่นน่าแกล้งจัง!
"เฮ้! เจ้านี่น่ารักจัง สนใจมาเป็นลูกน้องข้าไหม?"
น้องชายของข้า ข้าจะอยู่ที่นี่รอเจ้า หวังว่าเจ้าจะโตเร็ว ๆ และตายเร็ว ๆ นะ
พวกเรา....จะได้พบกันไงล่ะ
.............
นี่น่าจะเป็นฟิคมากกว่าเรื่องเล่าล่ะมันหนูซู
ซู - ช่างข้า อุตส่าห์เล่ามาตั้งขนาดนี้แล้วยังจะบ่นมากอีก เดี๋ยวก็ย้ายไปเป็นลูกบ้านอื่นซะหรอก-*-
งะ = =lll ลูกหนูจะหนีออกจากบ้าน
edit @ 9 May 2012 16:27:13 by ครอบครัว-kamori-
